Summary gezondheidsrecht

-
ISBN-13 9789462902435
354 Flashcards & Notes
2 Students
  • This summary

  • +380.000 other summaries

  • A unique study tool

  • A rehearsal system for this summary

  • Studycoaching with videos

Remember faster, study better. Scientifically proven.

This is the summary of the book "gezondheidsrecht". The author(s) of the book is/are H J J Leenen. The ISBN of the book is 9789462902435. This summary is written by students who study efficient with the Study Tool of Study Smart With Chris.

PREMIUM summaries are quality controlled, selected summaries prepared for you to help you achieve your study goals faster!

Summary - gezondheidsrecht

  • 1.4 De professionele standaard

  • Volgens een van de kernbepalingen van de WGBO (art. 7:453 BW) moet de hulpverlener bij zijn werkzaamheden de zorg van een goed hulpverlener in acht nemen en daarbij handelen 'in overeenstemming met de op hem rustende verantwoordelijkheid, voortvloeiend uit de voor hulpverleners geldende professionele standaard'. De professionele standaard is daarmee een belangrijk uitgangspunt van het gezondheidsrecht.
  • De professionele standaard omvat enerzijds de medisch wetenschappelijke inzichten en de ervaring die de beroepsgroep met medische handelingen heeft opgedaan (ook wel de medisch-professionele standaard genoemd), en anderzijds de rechten van de patient en andere maatschappelijke regelingen die op de hulpverlening van toepassing zijn.
  • 1.4.1 Twee categorieën normen voor het medisch handelen

  • Enerzijds vloeien de normen voort uit de medisch-wetenschappelijke inzichten en de ervaring die de beroepsgroep met medische handelingen heeft opgedaan: de medisch-professionele standaard. Anderzijds vloeien normen voor het medisch handelen voort uit de rechten van de patient en andere maatschappelijke regelingen. Bij die tweede categorie is het niet de beroepsgroep die de normen en regels vaststelt; dat geschiedt in andere kaders, zoals wetgeving, andere vormen van regulering en rechtspraak. Onder deze tweede categorie normen vallen, naast de rechten van de patient, onder andere de regels ten aanzien van abortus provocatus zonder medische indicatie en euthanasie, de regels voor medisch-wetenschappelijk onderzoek, orgaandonatie etc.. Ook kan worden gedacht aan zorgvuldigheidsnormen.
  • Het onderscheid tussen de beide categorieën is in de jurisprudentie aan de orde geweest in het tweede Euthanasie-arrest van de Hoge Raad. Daarin heeft deze de opvatting verworpen dat euthanasie normaal medisch handelen zou zijn en onder de medische exceptie zou zijn begrepen. Over de geoorloofdheid van niet-medisch geindiveerde abortus provocatus en euthanasie wordt uiteindelijk NIET door de medische beroepsgroep beslist: evenmin worden de rechten van de patient door de medische beroepsgroep vastgesteld.
  • Tot slot zijn ook in de Grondwet en internationale verdragen neergelegde mensenrechten van directe betekenis voor de rechten van de patient. Ook andere maatschappelijke normen en regelingen waaraan de hulpverlener zich dient te houden, worden niet door de beroepsgroep vastgesteld. Het gaat daarbij niet alleen om wettelijke en andere overheidsregelingen, maar ook om algemene ethische en juridische normen, jurisprudentie en normen van zorgvuldigheid.
  • Bij aangelegenheden waarbij het gaat om recht en ethiek beslist de samenleving. Zou dat Andes zijn en zou bijvoorbeeld euthanasie binnen de medisch-professionele standaard vallen, dan zou iedere arts - behoudens gewetensbezwaren - in beginsel euthanasie moeten toepassen en zou niet-toepassing hem kunnen worden verweten als niet handelen conform de professionele standaard.
  • Het onderscheid tussen de beide categorieën normen in het handelen van artsen is ook in het wetgevingsbeleid ten aanzien van het handelen van artsen zichtbaar. De wetgever laat, zoals eerder gezegd, de vaststelling van de medisch-inhoudelijke regels in het algemeen over aan de beroepsgroep, maar de rechten van de patient en andere maatschappelijke aangelegenheden zijn vaak juist onderwerp van overheidsregulering.
  • 1.4.2 Medisch-professionele standaard

  • Medische indicatie en lege Artis-uitvoering
    Het professionele handelen wordt medisch-inhoudelijk bepaald door de inzichten van de medische wetenschap en de ervaring die de beroepsgroep met medische handelingen heeft opgedaan. In toenemende mate wordt bij het bepalen van de medisch-professionele standaard gebruik gemaakt van richtlijnen, standaarden en protocollen. 
    Ook binnen het kader van de medisch-professionele standaard bestaat een zekere ruimte voor het handelen van de arts. 
    Bij medisch handelen dient er een rechtstreekse relatie te bestaan tussen de geuite klachten, de waargenomen fenomenen en de toe te passen diagnostische methoden. 
  • Tot de medische professionaliteit behoort dat de medische handeling volgens de regels van de kunst wordt uitgevoerd. Dat de arts bevoegd is geneeskunde uit te oefenen, betekent nog niet dat hij alle geneeskundige handelingen mag verrichten. Hij moet daartoe ook bekwaam zijn. Dit komt tot uiting in art. 36 lid 15 Wet BIG en in de tuchtrechtspraak. Indien de arts een patient onder behandeling heeft voor wiens verdere behandeling hij niet voldoende bekwaamheden bezit, moet hij de patient verwijzen. 
    Ook moeten de benodigde personele en materieel voorzieningen aanwezig zijn. Dat betekent dat de specialist voor een ingreep waarvoor het ziekenhuis niet is geoutilleerd, de patient moet doorverwijzen; hij behoort niet uit prestige of andere overwegingen de patient te blijven behandelen. 
  • Ook al kan er sprake zijn van druk van de patient, de arts dient de professionele standaard niet los te laten. 
    Afwijking van de professionele standaard kan niet worden gerechtvaardigd door toestemming van de patient. De toestemming van de patient maakt een medisch niet-professionele standaard niet professioneel. Wanneer de arts zich aan de professionele standaard heeft gehouden, maar het beoogde resultaat wordt niet bereikt, is hij in principe niet aansprakelijk. De oorzaak kan zijn gelegen in de onzekerheidsmarge die veel medische handelingen hebben, en in de conditie en de reacties van de patient. 
  • In de rechtspraak en en vooral de tuchtrechtspraak zijn normen ontwikkeld ten aanzien van de medisch-inhoudelijke aspecten van het professionele handelen. 
    Kern van de rechterlijke toetsing is of de beroepsbeoefenaar heeft gehandeld met de deskundigheid en zorgvuldigheid die van hem in deze situatie verwacht mocht worden. Bij beoordeling van aan hem voorgelegd gevallen laat de rechter zich in beginsel leiden door de gedragsregels, richtlijnen en protocollen die door de beroepsgroep zijn opgesteld. 
  • Uit het voorgaande blijkt dat de medisch-professionele standaard niet alleen strikt medische factoren omvat; soms zijn die niet goed los te maken van maatschappelijke aspecten, zoals bij de bejegening van patiënten.
  • Medische zinvolheid en verhouding tussen doel en middelen

    De eis van een medische indicatie met het oog op een concreet behandelingsdoel houdt ook in dat de handeling medisch zin moet hebben en dat er een redelijke verhouding moet bestaan tussen doel en middelen. Medisch zinloze handelingen dienen in principe niet te worden verricht. Criteria:
    • Het handelen draagt bij aan de oplossing van het medische probleem respectievelijk de instandhouding of verbetering van de medische toestand van de patient, of zal daaruit redelijkerwijs kunnen resulteren. 
    • De te gebruiken middelen staan in redelijke verhouding tot het doel
    • De patient is niet onder een bepaald minimumniveau gezakt. 
  • Een therapie die medisch gezien tot weinig of niet kan leiden, dient niet te worden begonnen en als een aangevangen behandeling medisch zinloos wordt, dient zij in principe te worden gestopt.
  • De verhouding tussen doel en middel, ook wel instrumentele doelmatigheid of de proportionaliteit tussen doel en middel genoemd, heeft betrekking op diagnostische en therapeutische maatregelen, op pijnbestrijding, op begeleiding en ook op preventieve activiteiten. Er moet een redelijke verhouding zijn tussen de maatregelen die worden genomen en het doel dat met die maatregelen wordt beoogd. 
    Ziekte rechtvaardigt niet elk medisch handelen. De arts moet steeds de voor- en nadelen van medisch ingrijpen afwegen en het doel met het kleinste risico trachten te bereiken. 
  • Omschrijving van de medisch-professionele standaard
    Op grond van het voorgaande kan de medisch-professionele standaard als volgt worden omschreven: 'zorgvuldig volgens de inzichten van de medische wetenschap en ervaring handelend als een redelijk bekwaam arts van gelijke medische categorie in gelijke omstandigheden met middelen die in redelijke verhouding staan tot het concrete behandelingsdoel'.


    De kwalificatie 'redelijk bekwaam arts' geeft aan dat de arts niet aan de hoogste normen hoeft te voldoen.
    De eisen zijn hoger naarmate de arts zich in bijzondere situaties begeeft. 
    De zinsnede 'in gelijke omstandigheden' beoogt te differentiëren naar de situatie waarin het handelen plaatsheeft. Een specialist die een behandeling bij een patient thuis moet uitvoeren, kan niet beschikken over de deskundigen en outillage die in het ziekenhuis aanwezig zijn. 
  • De medisch-professionele standaard is een algemene norm. Hij moet naargelang de omstandigheden in civiel-, straf-, of tuchtrechtelijke termen worden vertaald. Ook in het klachtrecht is de medisch-professionele standaard aan de orde.
  • Uit de medisch-professionele standaard vloeit de plicht voort zich op de hoogte te houden van de ontwikkeling van de geneeskunde binnen de eigen medische categorie. 
    Indien een arts wordt aangesproken op de toepassing van een verouderde therapie, zal hij zich er niet op kunnen beroep dat hij van de nieuwe therapie niet op de hoogte was, indien in de daarvoor aangewezen medische informatiekanalen, onder andere de voor hem relevante tijdschriften, daarover voorlichting gegeven. 
Read the full summary
This summary. +380.000 other summaries. A unique study tool. A rehearsal system for this summary. Studycoaching with videos.

Latest added flashcards

Wanneer is er sprake van grootschaligheid?
Het aantal betrokkenen

De hoeveelheid gegevens

De duur van de gegevensverwerking

De geografische reikwijdte van de verwerking

1 Pitters niet groot schalige verwerkers.
Wanneer is er sprake van hoog risico art 35 lid 3 onder B AVG?
Grootschaligheid van verwerking

Gevoelig gegevens of gegevens met een hoog persoonlijk karakter

Gegevens die betrekking hebben op kwetsbare gevoelige groepen

Minstens 2 of 1 doorslaggevende 
Verschil wpb en avg
Waar onder de richtlijn met name de objectieve onjuistheid van de gegevens reden kan zijn voor rectificatie, uitwissing of afscherming, staat in de verordening de subjectieve wens van betrokkene centraal.

nieuwe is dataportabiliteit

De informatievoorziening door verwerkingsverantwoordelijken over toestemming staat meer centraal.


Einde aan informatie in lange algemene voorwaarden.
IGZ-bevel aan ruwaard van Putten
Bevel terecht voor stopzetten in ziekenhuis maar niet terecht voor onbepaalde tijd van hun beroep uit te stellen.
Hoofdbehandelaarschap - Regievoering
Regels waaraan een hoofdbehandelaar aan moet voldoen.

Belast met regie van de behandeling van de patiënt door hemzelf en andere specialisten en zorgverleners tijdens het gehele behandeltraject. 

Alle verrichtingen van hulpverleners op elkaar afstemt 

Centrale aanspreekpunt voor patiënt en zijn naasten

Niet verantwoordelijke voor handelingen van andere specialisten

Meer in het bijzonder zal de regievoering door de hoofdbehandelaar ten minste moeten inhouden dat:
1. door adequate communicatie en organisatie de voorwaarden en omstandigheden heeft geschapen waaronder een operatie verantwoord kan worden uitgevoerd met vermijding van complicaties.
2. de betrokken specialisten in staat heeft gesteld op hun vakgebied een deskundige bijdrage te leveren aan een verantwoorde behandeling van de patiënt.
3. in de mate die van hem als art mag worden verwacht alert is geweest op aspecten van de behandeling die mede liggen op andere vakgebieden dan het zijne en zich over die aspecten heeft laten informeren door de specialisten op die andere vakgebieden, zo tijd een voldoende als voor een verantwoorde behandeling van de patiënt is vereist.
4 toets of de door de betrokken specialisten geleverde bijdragen aan de behandeling van de patiënt met elkaar in verhouding zijn en passen binnen zijn eigen behandelplan en in overeenstemming hiermee ervoor heeft zorg gedragen dat de bij de verschillende specialisten ingewonnen adviezen zijn opgevolgd.
5. in overleg met de desbetreffende bij de behandeling betrokken specialisten en andere zorgverleners erop toeziet dat in alle fasen van het behandelingstraject dossiervoering plaatsvindt die voldoet aan de daaraan te stellen eisen.
6. de hoofdbehandelaar de patiënt en diens naaste betrekking voldoende op de hoogte heeft gehouden van het beloop van de behandeling van de patiënt en hun vragen tijdig en adequaat beantwoordt.
Schadevergoeding na niet-inachtneming van de wet door de rechter
Periode van onzekerheid over de rechtmatigheid van zijn gedwongen verblijf in een psychiatrisch ziekenhuis reden voor schadevergoeding bij termijn overschrijding.

Patiënt moet enig nadeel aannemelijk maken.
Drugs- / alcoholverslaving als geestesstoornis
Interpretatie van art 2 lid 1 wet Bopz

In geval van een ernstige alcoholverslaving of afhankelijkheid van alchohol sprake kan zijn van een stoornis van de geestvermogens in de zin van de Wet Bopz. Dit is echter niet per definitie het geval. Alcoholverslaving kan, ook wanneer dit als psychiatrische ziekte wordt aangemerkt, in beginsel niet tot toepassing van de Wet Bopz leiden, tenzij die verslaving gepaard gaat met een (andere)ernstige psychische stoornis die het denken, voelen, willen, oordelen en doelgericht handelen van betrokkene zo ingrijpend beïnvloedt dat betrokkene het veroorzaakte gevaar niet kan worden toegerekend, nu de stoornis (lees verslaving/afhankelijkheid) het gedrag van betrokkene in overwegende mate beheerst. Of dit in een voorkomend geval aan de orde is, zal uit objectief medisch onderzoek door een gekwalificeerd psychiater moeten blijken.
Huig verwijderd zonder toestemming
De arts heeft een verder strekkende ingreep uitgevoerd dan tot waar de toestemming van de patiënt reikte.
Onvoldoende verslaglegging
Nu uit de verslaglegging niet blijkt dat de arts volledig onderzoek daarnaar heeft verricht, noch de arts dit op andere wijze aannemelijk heeft gemaakt, moet ervan worden uitgegaan dat hij geen volledig onderzoek heeft verricht en daarmee in dit opzicht verwijtbaar te kort is geschoten.
Gelijkheidsbeginsel
Voorkomen van benadeling bij de toegang tot de gezondheidszorg en de verdeling van schaarse voorzieningen.