Samenvatting Kinder- en jeugdpsychiatrie : behandeling en begeleiding

-
ISBN-10 9023243080 ISBN-13 9789023243083
127 Flashcards en notities
7 Studenten
  • Deze samenvatting

  • +380.000 andere samenvattingen

  • Een unieke studietool

  • Een oefentool voor deze samenvatting

  • Studiecoaching met filmpjes

Onthoud sneller, leer beter. Wetenschappelijk bewezen.

Dit is de samenvatting van het boek "Kinder- en jeugdpsychiatrie : behandeling en begeleiding". De auteur(s) van het boek is/zijn F Verheij, F C Verhulst, R F Ferdinand. Het ISBN van dit boek is 9789023243083 of 9023243080. Deze samenvatting is geschreven door studenten die effectief studeren met de studietool van Study Smart With Chris.

PREMIUM samenvattingen zijn gecontroleerd op kwaliteit en speciaal geselecteerd om je leerdoelen nog sneller te kunnen bereiken!

Samenvatting - Kinder- en jeugdpsychiatrie : behandeling en begeleiding

  • 1.1 Reactieve hechtingsstoornis bij zuigelingen en peuters

  • Wat is een reactieve hechtingsstoornis?

    Een stoornis in het aangaan van sociale relaties in de meeste situaties, beginnend voor het vijfde levensjaar. Het is niet van toepassing bij slechts één relaties, maar de stoornis kan wel door één relatie veroorzaakt worden.

  • Wat is pathogene zorg?

    Het consequent negeren van de basale lichamelijke en/of emotionele behoeften van het kind of het niet  of gebrekkig tot stand laten komen van een stabiele band (hechting) met een belangrijke verzorger (doordat deze te frequent wisselde).

  • Er wordt onderscheid gemaakt tussen twee vormen van een reactieve hechtingsstoornis:

     

    1. Het geremde type > gebrek aan initiatief en adequaat reageren in sociale relaties.

    In tijden van stress reageren kinderen heel angstig op hun verzorgers, als ze getroost worden laten ze geen of een afwijzende reactie zien. Dit type wordt vooral gezien bij kinderen die zeer ernstig mishandeld zijn of op zeer jonge leeftijd in kindertehuizen verbleven.

     

    2. Het ontremde type > gebrek aan tonen van onderscheid in het contact.

    Kinderen maken zowel bij bekenden als bij onbekenden op dezelfde vluchtige wijze contact. Vertrouwde verzorgers hebben het gevoel dat het kind niet echt gehecht is aan hen. Dit type komt alleen voor als er in de eerste maanden/jaren nauwelijks zorg is geweest.

  • Wat is de definitie van gehechtheid?

    Een repertoire van gedragingen van het jonge kind dat leidt tot nabijheid van de voor het kind belangrijkste opvoeder op het moment dat troost, steun, voeding en bescherming nodig is (een manier van overleven).

  • De eerste hechtingsrelatie is de basis voor de mogelijkheid om een emotionele band aan te gaan in de relaties die daarop volgen.

  • Wat houdt de Strange Situation Procedure in?

    Er wordt gekeken naar de reactie van een jong kind op het vertrek en de terugkomst van de belangrijkste verzorger (ouders). Vier vormen van hechtingsgedrag worden hier onderscheiden: veilig, angstig-vermijdend, angstig-afwerend en gedesorganiseerd.

  • Een bepaalde vorm van hechtingsgedrag is geen specifiek kenmerk van het kind, maar van de relatie van het kind met één specifieke verzorger.

  • De SSP kan alleen de kwaliteit van de hechting beoordelen als het kind een vorm van hechting met een primaire verzorger heeft kunnen ontwikkelen. 

    Kinderen met een reactieve hechtingsstoornis (met een voorgeschiedenis van mishandeling of kindertehuizen) hebben niet altijd een primaire verzorger gehad en de vraag is of er dan wel hechting tot stand is gekomen.

  • Wanneer mag de diagnose gesteld worden?

    Als er sprake is van aanwezigheid van pathogene zorg als oorzaak van de stoornis. Maar: pathogene zorg leidt niet per definitie tot een reactieve hechtingsstoornis. Het is dus onduidelijk waar de pathogene zorg dan precies uit bestaat.

  • Een belangrijke interventie is bij kinderen met een reactieve hechtingsstoornis dat ze in omstandigheden terechtkomen waar ze voor het eerst beschikken over een gering aantal consistente verzorgers (adoptieouders) ipv het grote aantal wisselende verzorgers van een kindertehuis.

    Onderzoek heeft ook positieve effecten aangetoond op de cognitie van kinderen na een radicale verandering van levensomstandigheden. 

  • Kinderen met een reactieve hechtingsstoornis hebben vaak last van algemene of specifieke ontwikkelingsproblemen en achterstanden. Ook komen andere psychiatrische stoornissen veel voor bij deze kinderen (ADHD, ODD, CD).

  • Wat is het doel van de op hechtingstheorieën gebaseerde interventies?

    Het doel is dat de ouderlijke sensitiviteit voor het kind wordt vergroot.

    Het is bij kinderen met een reactieve hechtingsstoornis belangrijk om de interventies niet alleen te richten op de relatie tussen ouder en kind, maar ook op allerlei andere componenten van het gedrag van het kind in relatie tot anderen.

  • Welke stappen worden genomen bij de behandeling van een kind met een reactieve hechtingsstoornis?

    1. Veiligheid: kinderen die pathogene zorg hebben gehad, lopen groot risico hier weer mee in aanraking te komen. Inschatting van de veiligheid in diens huidige omstandigheden heeft daarom prioriteit.

    2. Geschiktheid huidige opvoedingssituatie: als er nog sprake is van pathogene zorg of het heeft plaatsgevonden, dan moet de stabiliteit van het steunsysteem van het gezin en het vermogen om om te gaan met trauma's en problemen van het kind beoordeeld worden.

    3. Rapportage: als er sprake is van mishandeling of misbruik in het verleden moet dit gemeld worden aan de daarvoor bestemde justitiële instanties en daarnaast moeten die instanties ingeschakeld worden die zich richten op de bescherming van het kind (AMK).
  • Wat zijn belangrijke aandachtspunten voor de behandeling?

    Plaatsing in een pleeggezin, adoptiegezin of residentiële instelling.

    Aangaan van een band met een duurzaam beschikbare, affectieve primaire verzorger.

    Risico's voor de ontwikkeling en gezondheid. 

  • Waarom is het van groot belang om de stijl van opvoeden van de potentiële verzorgers goed te laten aansluiten bij de problemen van het kind?

    Verzorgers van kinderen met een reactieve hechtingsstoornis kunnen een gebrek aan contact en empathie ervaren. Dit kan bij verzorgers leiden tot een te strenge en straffende opvoedingsstijl, die de symptomen van de stoornis bij het kind kan verergeren. 

  • Welke twee therapeutische interventies worden geadviseerd voor kinderen met een reactieve hechtingsstoornis?

    1. De begeleiding van de ouder (ouder wordt ingezet als cotherapeut): 
      Het doel van deze begeleiding is de ouder te leren omgaan met zijn of haar negatieve gevoelens tov het kind, hem of haar te leren het gedrag van het kind te reguleren en de ouder te trainen om op een positieve en sensitieve manier te reageren op het kind. 

    2. Het kind en de primaire verzorger zijn samen betrokken bij de interventie:
      Er zijn twee vormen van deze interventie: ouder-kindpsychotherapie en interaction guidance.
      De ouder-kindpsychotherapie richt zich vooral op de emotionele perceptie van de ouder en het kind van elkaar en op het veranderen van de emotionele communicatie.
      De interaction guidance richt zich meer op de gedragsmatige aspecten van de interactie tussen ouder en kind. Dmv video-opnamen geeft de therapeut de ouders suggesties voor nieuwe mogelijkheden van reageren en positieve bekrachtiging van de wederzijdse communicatie. 
  • Een derde therapeutische interventie is de individuele therapie voor het kind, maar een ouder-kindtherapie verdient de voorkeur.  Een individuele therapie kan aan de ouder-kindtherapie worden toegevoegd om te zorgen dat de gedragsproblemen van het kind in de ouder-kindtherapie verminderen. 

  • Kinderen met een reactieve hechtingsstoornis kunnen allerlei andere vormen van psychopathologie vertonen. Bijvoorbeeld:

    - achterstand in cognitieve ontwikkeling

    - achterstanden in de emotioneel-sociale ontwikkeling (op basis van een reactieve hechtingsstoornis of op basis van een pervasieve ontwikkelingsstoornis?)

    - agressief gedrag

  • Er is nog geen onderzoek gedaan naar specifieke psychofarmacologische interventies. 

    Sommige kinderen met een reactieve hechtingsstoornis hebben zulke ernstige problemen dat de zorg binnen een gezin niet haalbaar is (agressief gedrag). Een residentiële setting kan dan aangewezen zijn.

Lees volledige samenvatting
Deze samenvatting. +380.000 andere samenvattingen. Een unieke studietool. Een oefentool voor deze samenvatting. Studiecoaching met filmpjes.